Sharmini Perera

Ik ben boven alles de moeder van de kinderen, die wil dat ze opgroeien in een huis met liefde, vertrouwen en veiligheid. Ik spreek altijd over een huis voor de kinderen niet over een “kindertehuis”. In de maatschappij krijgen ze dan een etiket en dat willen we vermijden. Elk kind dat hier komt vindt het spannend. Ik geef ze een warm welkom en vertel ze simpelweg dat ze van hun huis naar ons huis komen. Dan klaren hun gezichtjes al op. Elk kind voelt zich hier geliefd en veilig. Ik wil dat ze opgroeien en dat ze zich waardevol voelen en van betekenis, met een toekomstperspectief waar ze zelf vorm aan kunnen geven. Dit is overigens één van onze grootste uitdagingen, want er is vaak enige overtuiging voor nodig dat een goede educatie belangrijk is voor hun toekomst. De matrons (huismoeders) ondersteunen mij in de dagelijkse zorg voor de kinderen. Maar het is duidelijk dat ik de moederrol heb. Als de kinderen zorgen hebben, komen ze naar mij toe. Ik draag zorg voor schone passende kleding, doe de schoolgesprekjes, ga met ze naar het ziekenhuis, stimuleer ze in hun talenten, vier hun verjaardagen, knuffel, lach en huil met ze. Ik vind het heerlijk om contact te houden met de kinderen als ze op eigen benen staan. Ik ben heel trots wanneer ze langskomen en aan iedereen hier vertellen hoe het met ze gaat. Onze grote, zelfstandige kinderen kunnen de jongere kinderen het allerbeste motiveren wanneer het om hun toekomst gaat. Ze zeggen tegen de jongeren: grijp elke kans die je hier geboden wordt op het gebied van het ontwikkelen van je talenten en vaardigheden. En dat gebeurt! Daar zijn wij heel dankbaar voor.